تبلیغات
نوشته های جالب - تخریب جنگلهای بلوط عامل اصلی نابودی سنجاب ایرانی:
تاریخ : جمعه 27 شهریور 1388 | 12:08 ب.ظ | نویسنده : مائده امین پور

 

سنجاب ایرانی

 ایرن - سعیده وحیدنیا: یک استاد دانشگاه تربیت مدرس تهران گفت : تخریب جنگلهای بلوط که زیستگاه اصلی سنجاب ایرانی محسوب می شود، عامل اصلی نابودی این گونه در حال انقراض است.

دکتر محمود قاسم پوری در گقتگو با خبرگزاری محیط زیست ایران گفت : اسکان عشایر و روستائیان منطقه غرب در مناطق وسیعی از عرصه های طبیعی و جنگلی باعث می شود که این روستائیان که دامدار نیز هستند برای تغذیه دامداران خود شاخه های درختان بلوط را که منبع اصلی غذای سنجاب ایرانی محسوب می شود را قطع می کند وهمین امر به خشکی درختان بلوط و در نهایت از بین رفتن آنها می انجامد . عضو هیات علمی دانشگاه تربیت مدرس افزود: سه عامل در دنیا وجود دارد که باعث کاهش حیات وحش می شود این سه عامل عبارتند از تخریب زیستگاه که مهمترین عامل نیز به شمار می آید، گونه طعمه خوار که دشمن گونه آسیب پذیر باشد و شکار بی صید و غیر مجاز در حال حاضر برای سنجاب ایرانی تخریب زیستگاه در جنگلهای بلوط غرب که شدت پیدا کرده است ، عامل اصلی کاهش این گونه نادر است .
وی ادامه داد: البته متاسفانه شکارچیان نیز با روشن کردن آتش در زیر درختان بلوط باعث می شوند که سنجاب ها از بالای درخت به پاین بیافتند و بعد این سنجاب ها را درون کیسه می اندازند و با قیمت بسیار پایین می فروشند . به گفته او، متاسفانه نگهداری حیوانات جونده در منزل طی سالهای اخیر به شدت افزایش یافته است .
قاسم پوری گفت : متاسفانه به دلیل نبود سر شماری و برآورد جمعیت اطلاع دقیقی از جمعیت سنحاب ایرانی در دست نیست ، ضمن اینکه پراکنش این حیوان در ایران در منطقه وسیعی از آذربایجان غربی تا چهار محال بختیاری ، لرستان ، کهگیلویه و بویر احمد و فارس وجود دارد.
این استاد دانشگاه طول عمر سنجاب ایرانی را در اسارت 15 سال عنوان کرد و گفت : اطلاع دقیقی از طول عمر طبیعی این جانور در دست نیست اما به دلیل اینکه در اسارت رقابت غذایی کمتر است مشکلات دیگری از قبیل شکار، تخریب زیستگاه وغیره وجود ندارد ، معمولاً طول عمر حیوان بیشتر است .
قاسم پوری عنوان کرد: مسئله و مشکلی که در حال حاضر وجوددارد ، جدایی و تکه تکه شدن جنگلهای بلوط غرب است که طی 30 سال گذشته به شدت افزایش یافته است . به گفته او این امر باعث می شود که جریان ژنی در گونه ها قطع شود و تنوع زیستی درون هر زیستگاهی که جدا افتاده و تازه زیستگاه بعدی جانور فاصله زیادی دارد ، محدود شود . این موضوع خود باعث آسیب پذیری این گونه نسبت به بیماری ها می شود ودر تولید مثلشان مشکل ایجاد می کند و در نهایت به دلیل کمی جمعیت مجبور به تولید مثل خویشاوندی می شوند و جمعیت شان صدمه و لطمه می خورد.


 

انتهای خبر // www.iren.ir // ایرن